29-10-13

Afscheid van mijn boezemvriend

Ik ben mijn boezemvriend kwijt... Mijn eerste boezemvriend hield 't na 13 maand zelf voor bekeken, maar mijn tweede, die bleef precies wel zin hebben in mama's melk! Hoewel ie al kaarsjes heeft uitgeblazen, wordt ie straks pas 2 op 11-11.

Een klein maandje geleden hield zijn mama 't voor bekeken en krijgt ie geen tiet meer voorgeschoteld... Een gek moment eigenlijk, maar ik voel me er okee bij.

Nu ik voltijds aan de slag ben en mijn Fonske bijna 2 is, heb ik geen zin in dat half uurtje eerder wakker worden 's morgens om te voeden en aangezien mijn kleine schurk er geen graten in ziet, vind ik 't ook allemaal okee. Geen schuldgevoel, enkel een blij terugblikken op bijna 2 jaar overdracht van krachtvoer...


26-10-13

Leo en de sjaal

Leo, dat vind ik nu 'ns een schone naam zie. 't Is een kieneke dat ik niet ken, maar iemand anders ziet 't nu al ontzettend graag en wou 't verse jong verrassen met een pamperzakje. Zij koos voor de vogeltjesstof en ik maakte er deze versie van:




Mijn eigen nestje mocht ook nog 'ns delen in de prijzen. Er werden sjaals uitgedeeld.
Op de blog van Tiene las ik over de breiramen in de Zeeman. Ikke daar dus naartoe en een paar uur later was Fons' colsjaal klaar! Ie is niet zo dik als die van Tiene, maar 't was een probeersel. Straks vlieg ik in een tweede colleke voor mijn oudste zoon en die maak ik iets dikker.



Eerder vertelde ik jullie al over mijn recente haakverslaving en de vlaggenlijn die ik toen was begonnen, is op tijd af geraakt. Nog geen schone foto's genomen, maar die krijgen jullie ongetwijfeld binnenkort ook te zien! Wel kan ik jullie deze al tonen, Ots nieuwe sjaal, gehaakt volgens Miekk's handleiding.




20-10-13

Stempels voor Elia

En ik vloekte al uitgebreid om 't gebrek aan uren in één dag, toen ik nog elke dag thuis was. Nu ik sinds kort weer voltijds ga werken heeft dat probleem zich precies zo'n beetje verdrieduizenddubbeld... Jongens toch, wat er allemaal nog moet gebeuren buiten die dekselse kantooruren! Naaien, haken, afwassen, prutsen op de computer, kuisen, turnen, les volgen, was plooien, was ophangen, kiendjes aandacht geven,... Mijn ritme heb ik er nog niet echt in gevonden en ik ben benieuwd of 't eigenlijk wel te vinden is. Van één ding ben ik wel zeker. Ik heb een lief van goud. Elke weekdag zorgt ie ervoor dat de kiendjes proper zijn en dat er eten op tafel komt. Dikke dankjewel, lief.

Tussen al die chaos door heb ik nog tijd gevonden voor Elia, een klein gerimpeld jong, zoontje van een collega van 't lief. Hij kreeg van ons dit :



Het is recept 18 uit : "Zo geknipt". Ik paste de afmetingen aan, zodat 't een grote, praktische toilettas werd. Een heel duidelijke handleiding, trouwens.
Een stuk kraftpapier werd een zakje, ik knoopte er een touwtje rond met een gelukspopke, want ik wens dat kleine drommeltje & huisgenoten natuurlijk een pak geluk toe. Ik haalde ook nog 'ns een stempeldozeke van onder 't stof, dat ik ooit 'ns gekocht had in de Hema. Daarmee probeerde ik eerst iets uit op de zak. Wie zich afvraagt wat er gestempeld staat : "Hoera voor Elia", want die hoera ging niet zonder slag of stoot. Daarna ging 't een pak vlotter, nu ik wist op welke details er gelet moesten worden. Aja, want eerst ne keer oefenen op een kladje, dat is niet aan mij besteed... :)
Ik plooide een envelopke, bestempelde dat en verstopte daar nog wat centen in.



Olé Pistolet voor Elia!

06-10-13

Piepers voor Ot & Fons!

Het is nog even wachten tot ie echt 2 is, maar Fons mocht wel al doen alsof. Dit weekend werden mijn 2 rakkers in de bloemetjes gezet, samen met nichtje Lotte. Alle 3 zijn ze kort na elkaar jarig. Een uitgelezen moment om feest te vieren!
Er werd taart gebakken, kroontjes kregen een nieuw cijferke en de jongens kregen elk een verjaardagsshirt. Dat van Ot konden jullie eerder al zien en hier is 't exemplaar van Fons:




Een foto van Fons met kroon is niet gelukt, want die bleef niet langer dan een microseconde op zijn toet...
Gelukkige verjaardag, mannen!